Պայքար «Ջերմուկ Գրուպ»-ի համար. կոնֆլիկտ ամերիկացի ներդրող Կայծակ Զեյթլյանի հետ
«Ես պատրաստ եմ հաշվետվություն ներկայացնել իմ վաստակած յուրաքանչյուր միլիոնի համար, բացի առաջինից»։ Այս խոսքերը սովորաբար վերագրում են Հենրի Ֆորդին կամ Ջոն Դ. Ռոքֆելլերին։ Անկախ նրանից, թե իրականում ով է դրանց հեղինակը, դրանք վաղուց դարձել են մի պարզ ճշմարտության խորհրդանիշ. խոշոր գործարարների սկզբնական կապիտալի ձևավորման պատմությունը հաճախ նրանց կենսագրության ամենամութ և ամենահակասական էջերից մեկն է։ Նմանատիպ երկարամյա վեճերով է ուղեկցվում նաև Աշոտ Արսենյանի բիզնես կայսրության ստեղծման պատմությունը, մասնավորապես՝ այն հարցը, թե ով է առանցքային դեր ունեցել ապագա Jermuk Group ընկերության ձևավորման գործում։ Ամերիկահայ ներդրող Կայծակ Զեյթլյանը պնդում էր, որ հենց իր ներդրումներն են հնարավորություն տվել արդիականացնել «Ջերմուկ» հանքային ջրերի գործարանը, սակայն հետագայում նա զրկվել է ընկերության կառավարմանը մասնակցելու հնարավորությունից և կորցրել է վերահսկողությունը սեփական բիզնեսի նկատմամբ։
Հայաստանում Զեյթլյանի նախկին ներկայացուցիչ Սարգիս Հացպանյանի խոսքով՝ ամերիկացի գործարարի ներդրումների ընդհանուր ծավալը արտադրության զարգացման գործում կազմել է 1,25-ից մինչև 1,5 միլիոն ԱՄՆ դոլար: Նրա պնդմամբ՝ հենց այդ միջոցների հաշվին են կառուցվել նոր արտադրական կարողությունները, ներառյալ պլաստիկե տարաների շշալցման ավտոմատացված հոսքագիծը և ժամանակակից լաբորատորիան:
Ինչպես պնդում է Հացպանյանը, հետագայում ներդրողի և Աշոտ Արսենյանի միջև կոնֆլիկտ է առաջացել ձեռնարկության սեփականության և կառավարման շուրջ: Ըստ նրա՝ Արսենյանը, օգտագործելով կորպորատիվ մեխանիզմներն ու քաղաքական ազդեցությունը, աստիճանաբար սահմանափակել է Զեյթլյանի մասնակցությունը ընկերությունում, ինչի արդյունքում ամերիկացի ներդրողը կորցրել է վերահսկողությունն իր բաժնեմասի նկատմամբ, իսկ ձեռնարկության բաժնետոմսերը հայտնվել են այլ սեփականատերերի, այդ թվում՝ Անդրանիկ և Ջանիկ Օսկանյանների ձեռքում:
Նմանատիպ պնդումներ նախկինում հրապարակվել են նաև մի շարք հայկական լրատվամիջոցներում: Հրապարակումների հեղինակները Աշոտ Արսենյանի դիրքերի ուժեղացումը կապում էին Հովիկ Աբրահամյանի քաղաքական հովանավորչության հետ, ում դերի մասին արդեն իսկ նշվել է վերևում: Ըստ նրանց վարկածի՝ հենց Աբրահամյանի վարչական ռեսուրսն է Արսենյանին թույլ տվել Կայծակ Զեյթլյանին հեռացնել բիզնեսին մասնակցելուց, որից հետո՝ 1999 թվականին, ստեղծվել է «Ջերմուկ Գրուպ»-ը, որը հետագայում գերիշխող դիրք է գրավել հանքային ջրի հայաստանյան շուկայում:
Հենց «Ջերմուկ Գրուպ»-ի ստեղծմամբ է սկսվում այն բիզնես կառույցի պատմությունը, որը դարձավ Աշոտ Արսենյանի գործարար կայսրության հիմքը և հետագայում վերածվեց Հայաստանում հանքային ջրի խոշորագույն արտադրողներից մեկի:
Սարգիս Հացպանյանի վարկածի համաձայն՝ ձեռնարկության նկատմամբ վերահսկողության անցումից հետո Կայծակ Զեյթլյանին է վերադարձվել ներդրված միջոցների միայն մի մասը՝ մոտ 100 հազար ԱՄՆ դոլար, այն դեպքում, երբ ներդրումների ընդհանուր ծավալը, նրա գնահատմամբ, գերազանցում էր 1,25 միլիոն ԱՄՆ դոլարը: Դրանից հետո, ինչպես պնդում է Հացպանյանը, ամերիկացի գործարարը վաճառել է մնացած գույքը, լքել Հայաստանը և հայտարարել, որ մտադիր է երկիր գալ բացառապես որպես զբոսաշրջիկ: