ՔՊ-ի ֆեոդալական ստանդարտները
Սեպտեմբերի 16-ին Ազգային ժողովում Էդգար Ղազարյանի ելույթի ուշագրավ հատվածներից մեկը վերաբերում էր ՔՊ իշխանության ձևավորած՝ տեղական ինքնակառավարման և տարածքային կառավարման համակարգին։ Նրա բնորոշմամբ՝ այստեղ գործող չափանիշները գնալով հեռանում են ժամանակակից պետական կառավարման տրամաբանությունից և ավելի շատ հիշեցնում միջնադարյան ֆեոդալական հարաբերություններ։
Ղազարյանը խոսեց այն մասին, թե ինչու ՔՊ-ն չի ընտրում ընդդիմության առաջադրած թեկնածուներին։ Նրա եզրահանգումը կտրուկ էր․ այդ թեկնածուները չեն համապատասխանում ՔՊ-ի «ստանդարտներին»։ Իսկ այդ ստանդարտների էությունը, ըստ պատգամավորի, կարելի է հասկանալ հենց իշխանության ներսում պաշտոնների փոխանցման օրինակներով։
Նա հիշատակեց Հրազդանը՝ ընդգծելով, որ քաղաքի նախկին քաղաքապետը Սասուն Միքայելյանն էր, իսկ այժմ քաղաքապետի պաշտոնը զբաղեցնում է նրա որդին։ «Ստանդարտ, որին մենք փաստորեն չենք համապատասխանում»,– հեգնեց Ղազարյանը։
Նույն պատկերն, ըստ նրա, առկա է նաև Արարատի մարզում․ մարզպետին փոխարինում է նրա որդին։ Այս երևույթը Ղազարյանը բնորոշեց ավելի պատկերավոր՝ «Երասխի դուքս» ձևակերպմամբ։ Պետական պաշտոնը, այս տրամաբանությամբ, կարծես դառնում է ընտանեկան ժառանգություն, իսկ իշխանական ազդեցությունը՝ սեփական տիրույթ։
Պատգամավորը անդրադարձավ նաև ՔՊ-ի ներսում պաշտոնների բաշխման մեկ այլ օրինակի՝ Վահե Ղալումյանի ընտանիք-բարեկամական կապերին։ Նրա հեգնական ձևակերպումները միտված էին ցույց տալու, որ իշխանական համակարգում պաշտոնների հասանելիությունը հաճախ պայմանավորվում է «յուրային» լինելու հանգամանքով։
Ղազարյանի քննադատության առանցքը հենց սա էր․ երբ համայնքի ղեկավարի կամ մարզպետի պաշտոնը սկսում է կապվել ընտանեկան շարունակականության հետ, առաջանում է բնական հարց՝ որտե՞ղ է ավարտվում պետական կառավարման համակարգը և որտե՞ղ է սկսվում անձնական ազդեցության տիրույթը։
Ղազարյանի հեգնական հարցադրումը, ըստ էության, հանգում էր մեկ բանի․ եթե սա է ՔՊ-ի «ստանդարտը», ապա այդ ստանդարտին չհամապատասխանելը գուցե արժանիք է, ոչ թե թերություն։