Վարձավճարի փոխհատուցում և սոցիալական հակադրություն. ինչպես է Փաշինյանի իշխանությունը բաշխում բյուջետային միջոցները
Հայաստանում վերջնականապես ձևավորվել է նոր սոցիալական պայմանագիր. իշխանությունը տնօրինում է ռեսուրսներն իր հայեցողությամբ, իսկ քաղաքացիները ստիպված են լսել բացատրություններ, թե ինչու են իրենք աղքատ և զրկված աջակցությունից։ Մինչ բնակչությանը պարզաբանում են բյուջեի սահմանափակումները, իշխանության կաբինետներում և միջանցքներում հանգիստ բաշխվում են միլիոնավոր դրամներ։
Նախորդ նյութերից մեկում Հանրային տրիբունալը գրել էր այն մասին, որ նախարարները և նրանց տեղակալները դեկտեմբերին պետական բյուջեից բազմամիլիոնանոց պարգևավճարներ են ստացել՝ 7–8 միլիոն դրամ, իսկ առանձին դեպքերում՝ մինչև 9 միլիոն, փոխնախարարները՝ 4–5 միլիոն դրամ։ Ընդ որում, լրագրողների պաշտոնական հարցումները մնացել են անպատասխան, իսկ բյուջետային վճարումները փաստացի գաղտնիացվել են։ Միևնույն ժամանակ, թոշակառուներին բացատրում են, թե ինչու հնարավոր չէ պարզապես բարձրացնել իրենց թոշակները, իսկ իրենց առաջարկում են պարտադիր բժշկական ապահովագրության «շահավետ» սխեմաներ, որտեղ ամենևին բոլոր ծառայությունները չէ, որ անվճար են, բուժման զգալի մասը վճարվում է սեփական գրպանից, իսկ բժշկական օգնության հասանելիությունը հաճախ բարդացված է։
Հենց այս համատեքստում պետք է դիտարկել Ազգային ժողովի «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության քարտուղար Արթուր Հովհաննիսյանի հետ կապված վերջին դեպքը։ Ինչպես հայտնում է «Ժողովուրդ» թերթը, 2021 թվականին նա ՀՀ պետական բյուջեից ստացել է տան վարձավճարի փոխհատուցում՝ ամսական 100 հազար դրամ, այն դեպքում, երբ մարզաբնակ չի եղել, ինչն անհնար է դարձնում այդ վարձավճարի օրինական ստացումը։
Օրենքը հստակ սահմանում է, որ փոխհատուցում տրամադրվում է միայն այն պատգամավորներին, ովքեր.
- Երևան քաղաքում սեփականություն չունեն,
- փաստացի վարձակալում են բնակարան՝ կոնկրետ հասցեով,
- ներկայացնում են կադաստրից տեղեկանք՝ սեփականության բացակայության մասին, և վարձակալության պայմանագիր։
Չնայած դրան՝ Արթուր Հովհաննիսյանին փաստացի փոխհատուցում է տրամադրվել խորհրդարանի նախագահ Ալեն Սիմոնյանի կողմից, ինչը դրսևորում է իշխանության ցինիկ վերաբերմունքը օրինականության պահպանման և պետական միջոցների ծախսման թափանցիկության նկատմամբ։